Spryciarze z XIX wieku

mistrzrownowagi

Przedstawiam parę sztuczek, które stosowali nasi przodkowie aby zabłysnąć w towarzystwie. Kto wie, może komuś się któraś z nich przyda 🙂

 

1. Jak postawić jajko na czubku?

„Wiadomo, że żółtko w jaju cięższe jest od białka; pływa ono jednak w środku, ponieważ posiada okalającą je błonkę. Gdy jednakże jajem kilkanaście razy silnie potrząśniesz, przerwie się owa błonka, a żółtko się rozleje. Postawiwszy je na czubku, spadnie żółtko ku dolowi, a jaje stać będzie, gdyż ku dołowi przeniósł się środek ciężkości. Kto chce eksperyment ten sobie ułatwić, może zrobić w jaju maleńką dziureczkę i wsypać kilka ziarenek drobnego śrutu; następnie dziurkę zalepić i kredą zatrzeć.”

2. Ołówek jako akrobata

Ołówek„Weź ołówek dość długi i utkwij weń scyzoryk z pięć do ośmiu centymetrów nad zaostrzonym końcem, lecz rękojeść jego pochyl do tego stopnia, aby, gdy ołówek wraz z utwionym weń scyzorykiem postawisz na palcu, znajdował się w jednej trzeciej części pod palcem (zobacz rysunek); tamże bowiem przenosi się punkt ciężkości. Bacz jednakże, aby nóż się nie odczepił, a spadając nie skaleczył cię w palec.

3. Nieruchomy talar

Talar

„Weź wązki skrawek papieru, jednym końcem połóż go na gładkim stole, drugi trzymaj lewą ręką. Na ów koniec, znajdujący się na stole, postaw talara tak, aby stał w środku papieru, w równej linii z brzegami jego. Następnie wymierz palcem wskazującym prawej ręki gwałtowne a krótkie uderzenie na papier, pomiędzy stołem a lewą ręką. Zdawaćby się mogło, że talar powinien się skulnąć; tymaczasem, jeżeli uderzenie było szybkie, z miejsca się nie ruszy. Chcesz zabawić twoich towarzyszy, postaw talara na pasku papieru, jak to wskazuje rysunek, i zapytaj kto potrafi wyjąć papier spod talara, nie ruszając go, aby się nie skulnął ani nie przewrócił. Każdy będzie pomalutku papier wyciągał, ale sztuka się nie uda, bo tu potrzeba ruchu szybkiego.

4. Zadanie dla otyłych

Zadanie dla otyłych

„Przystaw do ściany stołek lub krzesło; sam stań od niej w odległości 60 centymetrów; oprzyj się głową o ścianę, jak to unaoczniono na rysunku; podnieś stołek (lub krzesełko) nieco w górę i staraj się wyprostować, nie ruszając się z miejsca, ani też nie stawiając stołka na ziemię. Nieudane próby wywołają wśród towarzystwa wybuchy wesołości, mianowicie, gdy zabierają się do nich mężczyźni korpulentni. Dlaczego nie możemy z podniesionym stołkiem się wyprostować? Dlatego, że środek ciężkości, od którego zależy równowaga przechyla się w stronę głowy”

5. Mistrz równowagi

Mistrz równowagi

„Połóż krzesełko na ziemi do góry poręczą, tak, jak to przedstawia nasza rycina. Na poręcz krzesełka połóż kawałek cukru. Uklęknąwszy na tylnych nogach krzesła, tuż przy siedzeniu, i uchwyciwszy rękami poręcz, spróbuj kawałek cukru, na poręczy położony, sięgnąć ustami. Jeżeli nie uczynisz tego bardzo ostrożnie, krzesełko się przechyli”

6. „Tańczący fenyg”

Butelka

„ W korek zamykający szyjkę butelki, utkwij śpilkę tak, aby ostry jej koniec sterczał prostopadle w górę. Następnie weź drugi korek, natnij go nieco i w szczelinę stąd powstałą utkwij fenyg; po obu stronach korka zatknij dwa równej wagi widelce. Gdyś to uczynił staraj się ów fenyg postawić na czubki igły, co przy trochę cierpliwości z pewnością się uda; chodzi o wyszukanie środka ciężkości. Znalazłszy go, dmuchaj z lekka na widelce, a zaczną się obracać razem z fenygiem, jak karuzel”

7. Latający pierścień (osobiście moja ulubiona sztuczka)

„Włóż nić w silny rozczyn soli, następnie wyjmij i ususz, a gdy uschnie, włóż ją znowu w tę samą wodę z solą. Powtórz to 3 do 4 razy. Ususzywszy nić po raz czwarty, uwiąż na jednym jej końcu lekki pierścionek, a drugi umocuj u gwoździa jakiegokolwiek, tak, że pierścionek będzie wisiał. Następnie nić zapal. Przekonasz się, że chociaż nić się spali, pierścionek nie spadnie, lecz będzie wisiał; ze soli bowiem utworzy się niteczka cienka z większej odległości niewidzialna, dość mocna, by pierścionek mógł się na niej utrzymać.”

8. „Moneta na czole”

„Przyłóż sobie na czoło monetę, rusz niem, aby moneta spadła, nie dotknąwszy jej palcami. Następnie zapytaj się, kto potrafi to samo uczynić? Zgłaszającemu się przyciśnij mocno do czoła monetę, o ile możności małą, a odejmując od czoła ręce, zdejm z niego niepostrzeżenie i monetę. Jeżeli zgłaszający się figla tego nie zna, będzie w najrozmaitszy sposób poruszał czołem, skrzywiał twarz ku uciesze go otaczających, ale monety nie zrzuci, bo jej na czole nie ma. Figiel ten polega na złudzeniu zmysłu czucia”

Zaczerpnięte z:

Stary Maciej, Wesołe chwile. Gry i zabawy towarzyskie w domu i poza domem, Mikołów 1898

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 9.0/10 (15 votes cast)
Spryciarze z XIX wieku, 9.0 out of 10 based on 15 ratings
Ciekawe? Podziel się!
  • Wykop
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Google Buzz

2 thoughts on “Spryciarze z XIX wieku

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.