Jak zdobyć rękę kobiety

Małżeństwo II RP (Narodowe Archiwum Cyfrowe, sygn. 1-W-354-1)

Zdobycie ręki kobiety nie było takie proste. I nie chodzi tutaj o zdobycie jej miłości, ale o przestrzeganie wszelkich zasad dobrego wychowania. Wszystko składało się z wielu etapów.

Najważniejszą rzeczą było dowiedzenie się, czy wybrana panna jest zainteresowana kawalerem.  By się o tym przekonać należało złożyć wizytę u rodziców. Zwyczaje towarzyskie Rościszewskiego:

„Taką wizytę składa się zwykle w najbliższy dzień świąteczny, zaraz po sumie, przyczem młody kandydat do stanu małżeńskiego powinien mieć na sobie garnitur tużurkowy, rękawiczki glansowane, krawat czarny i modny kapelusz w ręku”.

Następnie trzeba było się przywitać ze wszystkimi domownikami i zacząć rozmowę na tematy niezobowiązujące. Wizyta taka trwała pół godziny i zakańczana była (oczywiście w przypadku pozytywnego przyjęcia) pocałowaniem matki panny w rękę. Panienka raczej nie powinna przebywać w tym czasie w salonie, lecz jeśli już jest, to można było delikatnie uścisnąć jej dłoń.

Rewizyta

Kolejny krok należał do rodziny. Jeśli kawaler się spodobał, to trzeba było złożyć mu rewizytę i przekazać, że jest akceptowany jako kandydat do ręki. Kawaler wtedy w parę dni później miał złożyć kolejną wizytę, na której omawiało się już ważniejsze sprawy. Wtedy też ustalano pierwsze zasady ewentualnego związku. Gdy spotkanie opuściła już panna „wszczęta będzie rozmowa o interesach pieniężnych, mających zabezpieczyć przyszły byt małżonków. Jeśli kandydat odpowiada warunkom wymaganym przez opiekunów panny, to zapraszają go do stałego bywania w domu. Jeśli zaś opieka jest pod jakimkolwiek względem niezadowolona to prosi kandydata o zostawienie czasu do namysłu; wtedy młody człowiek powinien czekać, dopóki nie zostanie zaproszony”.

Małżeństwo II RP (Narodowe Archiwum Cyfrowe, sygn. 1-W-354-1)Dalej należało zacząć starać się o rękę panny przy pomocy oświadczyn. Zazwyczaj dokonywał tego kawaler, ale w wersji bardziej oficjalnej mogli być to rodzice, krewni czy też poważany przyjaciel. Warto wspomnieć, że do tego czasu kawaler nazywany był „konkurentem” lub też „starającym się”. Od wtedy panna i kawaler mogli pokazywać się razem (oczywiście nie sami, ale z matką czy inną poważaną osobą) pokazywać u krewnych czy znajomych. „Kawaler wtedy przysyła jej bukiety bardzo często, a kolor kwiatów dobiera tak, ażeby z początku były jasne, stopniowo ciemniejsze, a w wigilię ślubu purpurowe”.

Oczywiście wszystkie te fazy mogły zostać pominięte, ale nie było to dobrze widziane. Jak pisze Konstancja Hojnacka: „Myśląc jednak o swobodzie młodego pokolenia, nie mam tu na myśli ryzykownych eskapad we dwoje, czy to na bale, czy na wycieczki, albo odwiedzin składanych kolegom w kawalerskich mieszkaniach. U nas czy w Ameryce – wiem jak to zazwyczaj dla dziewcząt się kończy”

Dopuszczalny jest pocałunek w czoło

Po oświadczynach i poinformowaniu wszystkich zainteresowanych można było zacząć planować zaręczyny: „Dzień ten uważany bywa za uroczystość rodzinną. Zapraszani są krewni i najbliżsi znajomi. W niektórych domach, zwłaszcza zamożniejszych, ksiądz błogosławi narzeczonych i wkłada im pierścionki zaręczynowe. Rodzice ze swej strony błogosławią im również i odtąd związek staje się prawie nieodwołalnym, a wzajemny stosunek narzeczonych o tyle poufalszym, że mogą nawet pocałować się po raz pierwszy”. Nie było tak kolorowo jak by się mogło wydawać – dopuszczalny był pocałunek w czoło. Wedle tradycji od tego czasu aż do ślubu młodzi mieli zwracać się do siebie Pan i Pani.

Wreszcie dochodziło do ślubu. Najbardziej uroczysty był ten, który odbywał się około 10-11 rano po mszy wysłuchanej przez młodych oraz weselników. Zdarzało się też, że ceremonia ślubna odbywała się dość późno, bo o godzinie 17-18. Jak wyglądało prowadzenie panny młodej do ołtarza? Rościszewski: „Dawniej panna młoda szła pod rękę z dwiema druhnami. Dziś częściej bywa, że ojciec panny młodej lub jej opiekun podają rękę do ołtarza, za niemi pan młody podaje rękę matce panny, drużba druhnie, poczem idą parami świadkowie i krewni. Panna młoda postępuje z miną skromną, poważnie i wstydliwie, a przy ołtarzu nie zanosi się od płaczu, bo nikt jej do wychodzenia za mąż nie przymusza – w ostatniej chwili cofnąć się może. Przy ołtarzu panna młoda zdejmuje rękawiczkę, gdy ma wdziać pierścionek, a na zapytanie kapłana ma odpowiadać głośno i dobitnie. Od ślubu odprowadzają młodych rodzice lub też młodzi małżonkowie odchodzą sami ująwszy się pod rękę.”

Zdjęcie zaczerpnięte z:

Małżeństwo II RP (Narodowe Archiwum Cyfrowe, sygn. 1-W-354-1)

Na podstawie:

M. Barbasiewicz, Dobre maniery w przedwojennej Polsce, Warszawa 2012

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 3.0/10 (1 vote cast)
Jak zdobyć rękę kobiety, 3.0 out of 10 based on 1 rating
Ciekawe? Podziel się!
  • Wykop
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Google Buzz

One thought on “Jak zdobyć rękę kobiety

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.